Świat staje się coraz bardziej nieprzewidywalny. Kolejne formy wypowiedzi artystycznej zamiast stawiać pytania lub artystyczne wyzwania spychają nas w chaos pojęć, mnożąc estetyczne wątpliwości i podkopują wiarę w siebie. W wartość własnych ocen lub estetycznych sympatii. Prasa, kino i telewizji wmawiają nam ideały piękna, propagują style i fasony. Media społecznościowe odbierają nam oryginalność, odzierają z autentyzmu i gniotą przejawy indywidualizmu. Mentorem może być każdy. Arbitrem elegancji i autorytetem w sztuce także. Skostnienie i tępą ideowość mieni się skrystalizowaniem poglądów, a brak zasad i hipokryzję podnosi się do rangi gotowości do konsensusu. To powoduje, że mamy problemy z akceptacją siebie, ale też zdobyliśmy się na odwagę użycia ekspresji artystycznej do pokonania lęków i wyrażenia własnych siebie. Chcemy zamanifestować, że sztuka może nas odrywać od kłopotów, chociaż bywa w życiu różnie. Wystarczy pokochać samego siebie, podjąć decyzję o pójściu dalej, zdobyć się na odwagę poszukiwania nowych dróg.

Ta wystawa nie wytycza nowych kierunków w estetyce. Wpisuje się w stylistykę autoportretów Józefa Robakowskiego i koresponduje z prowokacjami Natalii Lach-Lachowicz, traktuje malarskie autoportrety jak oznaki próżności, ale i jak uwolnienie od cierpienia, odreagowanie zablokowanego napięcia, stłumionych emocji, skrępowanych myśli i wyobrażeń, czyli nasze własne katharsis. Dochodzimy do przesłania ekspozycji: Uzurpujemy sobie prawo do bycia w centrum uwagi. Jeśli sztukąstaje się coś przez sam akt uznania tego za sztukę, to nasze zdjęcia staną się dziełami sztuki przez fakt Państwa obecności.